Şehrin Yalnızlığı

Final Zili Çaldı.....

2008-06-04T08:37:00.000-07:00

Sonunda vakit geldi..

Verilen emeklerin harcanan zamanın ödülünü alma vakti geldi.. Ne tartışmalar ne didişmeler yaşandı. Bir ara herkesin kafasında acaba proje yarım mı kalacak acaba sonu gelmiyecek diye düşünceler bile çıkmıştır. Yapılan toplantılar seçilen fotoğraflar havuza alınan fotoğraflar hepsi büyük bir titizlikle seçildi. Elendi elendi elendi ve son haline getirildi. Aslına buraya kadar fazla bir zorluk yoktu bence ; asıl zorluk şimdi başlıyordu...
Kitap basılacakmı , sergiye fotograflar nasıl basılacak , herkesin fotoğrafı olacak mı herkesin eşitmi olucak aslında bunlar hiç dile gelmedi ama herkesin aklında bunlar vardı..Ama bunlarda aşıldı ve zaman iyice daralmaya başladı. Sergi için basın bülteni hazırlandı çokta şık oldu. Burdan bu sessiz duvardan emeği geçen herkese kucak dolusu sevgilerimi ve saygılarımı gönderiyorum..

Basın bülteninde ve sergide ben yer almıyorum... Ama kendi yazıcımla A4 fotoğraf kayıtlarına bastığım havuza seçilen fotoğraflarımı kendi odamda sergiye açıcam. Tabiki tüm 144 davetlidir.

VE FİNAL - 7 HAZİRAN 2008

2008-06-03T05:57:00.000-07:00

Ifsak144.Grup ve Şehrin Yalnızları..

Proje Danışmanı Nazan Tuna ve Danışman Yardımcısı Emre Ercins yönetiminde yürütülen bu proje; konusunun “Yalnızlık “ olmasına rağmen bir araya geldiklerinde insanların ne kadar Önemli ve güzel işler ortaya koyabileceğini göstermek isteyen bir grup insani ifade ediyor.

Şehrin Yalnızlığı ise, her insanın kendi içinde yalnızlığı kabullenmesine rağmen –kendi yalnızlığını bir kenara, koyarak, samimiyet ve işbirliği ile çok anlamlı ve kalıcı işler ortaya konulabileceğini göstermeye çalışan bir grup insanın yolculuğunu...

Toplumun Yalnızlığını,
Şehrin Yalnızlığını,
İnsanın Yalnızlığını,
Doğanın Yalnızlığını,
Ve kendi yalnızlıklarını göstermeye çalışan,

İfade ettiğimiz ve üretkenliğe döktüğümüz sürece yalnızlığımızın azaldığını,
yalnızlığın her zaman olumsuz olmadığını -hatta bazen çok anlamlı ve güzel bile olabileceğini, sokakta her gün karşılaştığımız ama yalnızlıklarından kendimize hiç pay çıkarmadığımız insanları, canlıları, hatta yalnızlığı içinde barındıran tüm varlıkları,
kendi bakış açıları, yaratıcılıkları ile anlatmak isteyen ve bunu en iyi fotoğraf ile anlatabileceğini düşünen bir grup insanın hikayesi..

Yalnızlığın, insan ile var olup yine insan ile anlam kazandığını ve yalnızlığın aslında hepimize yani insanlığa mahsus olduğunu dondurdukları görüntüler ile anlatmaya çalışan ve 31 katılımcıdan oluşan ( Ahmet Akın, Ayşegül Uğurlu, Ayten Ayfer, Demet Eyüpoğlu, Didem Ersoy, Dilek Gözüşirin, Elif Beyhan, Emine Çelik, Emrah İzgin, Erkan Yurt, Ersin Kostakoğlu, Ertan Meşolam, Funda Güdeberk, Gülhan Büyükpehlivan, Handan Aydın, Hanife Gümüş, Hilal Turan, Hüseyin Bayram, Mete Ethem Doğan, Mine Tüysüzoğlu, Murat Kaan, Murat Karayel, Murat Ural, Nihan Tezel, Nurgün Banu Kızılaslan, Özlem Eraslan, Peren Beşikçi, Selma Kahya, Sema Kahraman Vurucu, Sultan Akın, Yalçın Varnalı ) bu proje grubunun sergisi 7 Haziran 2008 tarihinde Ifsak Lokal Salonu’ nda saat 16.00’ daki açılış ile fotoğraf severler ile buluşacaktır..

BLOGDA SON YAZI

2008-05-23T11:34:00.000-07:00

Ben buna hiç hazırlık yapmadım.

Şimdi damdan düşer gibi söleyince garip duruyor ama gerçek bu ! : Ben buna hiç hazırlık yapmadım....

Anlamanız için biraz daha açıklamam lazım biliyorum. Benim delilik ve normal olmak arasındaki ince çizgide yürüyüşümü , pek fazla kimseyle paylaşmadığım bir sırrımı, ifşa etmem gerekiyor.

Ben kendi kendime konuşurum ....

Evet hemde aynanın karşısına geçip , karşımda biri varmışçasına Sesli Sesli konuşurum.

O anda etrafımdan tamamen sıyrılıp kafamda oluşturduğum ambiansın içinde bulurum kendimi. Aynadan kendimi gördüğüm için , benliğimden sıyrılıp adeta konuştuğum kişi olabilirim. Böylece konuşurken kendi hareketlerimi gözlemler , mimiklerimi incelerim.

Bu delilik seanslarının versyonları vardır ama ;

Birincisi genel ve gündemin popüler konuları hakkında ahkam keserim kendime. İnanın bu hiç beklemediğiniz yerlerde işinize yarayabilir hayatta.

Çünkü illaki bu konu bir yerde açılır ve herkes "eee" , "ıııı" diye kem küm ederek kafasında düşüncelerini toparlamaya çalışırken , siz hediye paketine sarılmış fikrinizi masaya kendinizden emin bir tavırla koyduğunuzda , herkes bunu memnuniyetle kabul eder. Yükselen bir kaç muhalif düşünceyi bastırmak , hazır olan siz için hiçte zor değildir zaten

İkincisi ise günü yeniden yaşama seanslarıdır. Günü kendi kendime konuşurken yeniden yaşarım ben ama bir farkla. Bu sefer istediğim şekilde.... Yaşadığım anda aklıma gelmemiş şeyleri düşünür söylerim. Söylediğim için hayıflandığım kelimeleri geri alırım ve karşımdakinin gerzekliği veya çirkefliğinden çekindiğim için girmediğim tartışmalara girer , tek tek kazanırım onları.

Üçüncüsü ise daha kişisel. Tamamen benim hayal gücü ürünümdür. Var olmayanı var ederim. Olasılıkları yaşarım. Yada hiç olmadığım kişiler olurum.

Ama

Ben buna hiç hazırlık yapmadım ...

Yani Aşka ve sevdiğim kadına ...

Hazırlamak istemedim kendimi. Önceden paketlediğim düşüncelerimle etkileyici olmak niyetine girmedim hiç. Neysem O oldum mümkün mertebe tüm kusurlarımla ve maskesiz. Anlamsız sesler çıkarttım kafamı toplamak adına.

Yaşadıklarım öylesine güzel ve inanılmaz oldular ki , onları kafamda yeniden yaşasaydım eğer bir anını bile değiştirmek istemezdim. Vahiy inmedikten sonra O anlarda daha güzel kelimeler seçemezdim. Mimiklerin ve vücud dilinin ise bir anlamı yoktu zaten. Aşık adam her halinden belli olurdu.

Hayal dünyamda ise daha iyisini canlandırmazdım. Dedim ya ben inanamadığım duyguları bana yaşatan , inanılmazı sevmişim

9 ay dır , kendimle konuşmuyorum pek.

Hem yalnız kalmak gerek bu seanslar için. Bense yalnızlığın bu acı keyfinden başka bir yere terfi ettim. Hayatı paylaşmayı ve her yönünü birlikte yeniden keşfetmek istediğim bir aşka. Yalnızlık bana keyif vermiyor artık. Kendi küçük oyunlarımda öle. Çünkü ruhumun yarısı eksikken hiç birşey tam olmuyor bende....

Bu yazı , bu satırları bana yazdırtabilen , hayatımın son 270 gününü birbirinden güzel kılan , inanılmazıma ithaf edilmiştir.

Bu blogdaki son yazım....

Bir Fotoğraf ve Bir Tablo

2008-02-11T00:30:00.000-08:00

Ben bu fotoğrafı gördüğüm anda vuruldum

Beynimin çağrışımlar üzerine kurulu çalışma mekanizması yine işlemeye başladı birden. Beni bu kadar etkileyen neydi.

Güvenlik kıyafeti içerisinde yaptığı meslekle çelişen bu bakışlar mıydı masumane ve hatta hafif çekingen.

Ondan suratına takınması beklenen maskenin bu kadar düşmesi miydi kadın olduğunu hatırlatan.

Sıradanlığı mıydı yoksa her gün yanımızdan gelen geçen ve dikkat etmediğimiz ama bir anda ilgimizi çeken.

Yansıması mıydı diğer tablodan , içiyle dışının bir olduğunu adeta haykıran.

Sonra kulağına dikkat etim ve işte bu dedim. Bana tüm yukardakileri düşündüren şey bu !

İNCİ KÜPELİ KIZ !

Dünyanın en sevilen portrelerinden olan bu tablo , Hollanda'nın Mona Lisası olarak anılıyor ve flemenk ressam Jan Vermeer'e ait. Adı "İnci Küpeli Kız" . Tablodaki bu esrarengiz model kimdi halen bilinmiyor.

Tracy Chevalier ise tabloyla aynı isimli romanında bu soruya cevap buluyor. Modelin yani Vermeer 'in yanında hizmetçi olarak çalışan "Griet"in gözünden bize tabloya ait tüm sırları öncesiyle beraber ifşa ediyor.

2003 yılında ise Beyaz perdeye aktarılan romandaki inci küpeli kızı yani 17 yaşındaki "Griet'i" , tüm güzelliğiyle Scarlet Johansson canlandırıyor.

Belki fotoğraftaki modelin kulağındaki küpe, ona Vermeer 'in karısından gizlice verilmiş inci bir küpe değil. İmitasyon veya basit bir aksesuar ama ya bakışlar.

17 yaşındaki kör olan babası yüzünden , hayatta kalmak için çalışmak zorunda olan "Griet" ile başını sokacak bir evi dahi olmadığı için bir arkadaşının yanına sığınmış , kimbilir hangi şehirden İstanbul gibi bir kermekeşe, bu lanet şehre gelmeyi ve güvenlik olmayı göze almış , isimsiz model arasında hikaye olarak bir benzerlik yok mu sizce.

Hatta bu kadar detaya bile girmeye gerek yok. Çağrışımın cevabı çok basit bence. Estetik.

Bu güzel fotoğraf için teşekkürler "Elif Beyhan". Bakarken bana hissettirdiği ve düşündürdükleri için.

Yalnızlık Paylaşılmaz

2008-01-16T03:12:00.000-08:00

Sevgili blog seni uzun zamandır boş bıraktım...Aaa ben hiç bir şey yazmamıştım dimi... Tamam tamam bağırmayın...
İlk yazımı alıntı yapayım o zaman...

Özdemir Asaf abimizden bir şiirle...Cidden yalnızlık paylaşılmazmı....

Yalnızlık, yaşamda bir an,
Hep yeniden başlayan...
Dışından anlaşılmaz.

Ya da kocaman bir yalan,
Kaçtıkça kovalayan...
Paylaşılmaz.

Bir düşün'de seni bana ayıran
Yalnızlık
Paylaşılsa yalnızlık olmaz

CAN YÜCEL'den yalnızlık üzerine

2008-01-10T07:07:00.000-08:00

Yalnızlığa dayanırım da, birbaşınalığa asla.
Yaşlanmak hoş değil duvarlara baka baka.
Bir dost göz arayışıyla.
Saat tıkırtısıyla...
Korkmam, geçinip gideriz biz mutlulukla,
Ama; günün aydın, akşamın iyi olsun'diyen biri olmalı
bir telefon sesi çalmalı arasıra da olsa kulağımda.
Yoksa, Zor değil, hiç zor değil, demli çayı bardakta karıştırıp,
bir başına yudumlamak doyasıya.
Ama; Çaya kaç şeker alırsın?'
Diye soran bir ses olmalı ya ara sıra...

Ondan Bundan Şundan Yalnızlık

2008-01-03T23:45:00.000-08:00

Gece gece kafam bozuldu. Aklıma gelen herşeye şöyle bir küfür sallıyorum en meşakkatlisinden. İlk olarak kesilen ve 2 saat gelmeyen elektrikler yüzünden Enerji bakanından TEK 'e kadar herkese selamlarımı ilettim.

Akşam yemekten sonra şekerleme yapmak gibi yeni bir alışkanlık geliştirdiğim için kendime kızdım. Sanki 40 yaşında göbekli , aile babası gibi. Oldu olacak birde bıyık bırakayım tam olsun bari. Göbek tamam zaten. İnce uçlu deri terlik , atlet ve çizgili pijamada giydim mi tamamdır bu iş.

Elektrikler kesikken düşündüm birde olur olmaz birçok şeyi. Önce aklıma Fazıl Say - Osman Yağmurdereli tartışması geldi. Malum Fazıl Say "biz azınlıkta kaldık bu ülkeyi terk edeceğim" diye buyurdu. Osman Yağmurdereli'de buna bir TV programında tepki gösterince , Fazıl bu sefer " göbeğini kaşıyan adam" yakıştırması yaptı Osman'a. Buna çok sinirlenen Osman "O kalsın ben giderim" diye beyanat verdi gazetelere.

Bence her 2 si birden kalsın ben gideyim. En uzak Avustralya sanırım. Hem insanda az. Kangurularla , aborjinlerle yaşar giderim paşa paşa.(Avustralya bizim için artık BBG evi gibi.)

Ne oldu bunlara anlamadım zaten. Osman Yağmurdereli ( amma uzun soyadı var ) daha düne kadar "bir bir biri birilerine bakar bakar dururuz" gibi uyduruk bir kıbrıs türküsü söylerdi. Şişman sevimli bir adamdı.Tıfıl zamanlarında Mehmet Aslantuğ ile bir polisiye dizi yapmıştı çok sevilmişti felan.

Fazıl Say desen , altın çocuk kıvamında hani. Birazda cilalanmış bir altın çocuk. Rocky 'i aratmayan ağzıyla, konuştuğu Türkçeyi hiç anlamadığım, Hande Ataizi ile çıkmış bir adam. Hande gerdi sanırım bu altın çocuğu yoksa pek bir efendiydi canım. Etliye sütlüye karışmazdı.

Hem "Arif Susam" da piyano çalıyor ama hiç diyormu böle şeyler. İpek beyaz gömleği böğrüne kadar açık , altın kolyesi boynunda , elinde viski bardağı ve "Carlito'nun Yolu" sakalıyla halen taverna kültürünü yaşatıyor.

Sonra aklıma "Benazir Butto" suikasti geldi. Kadıncağızı herkesin gözü önünde vurdular birde emin olmak için bomba patlattılar iyimi. Doğu halklarının makus kaderine üzüldüm kendi kendime. Göz göre göre gelen bir cinayet , bağıra bağıra böyle. Demokrasi ve insan haklarının hak getire olduğu geri kalmış bir coğrafya.

Partisinin başına 19 yaşındaki oğlunu getirmişler şimdi. Oxford'da okuyan sübyanımız palazlanana kadar babası vekalet edecekmiş başkanlığa. Demokrasi şehidi olarak adlandırılan bir insanın arkasından gelen veliaht sistemi. Ortaçağ gibi. Karanlık ve traji-komik.

Yılbaşında Taksimde yine tacizler yaşanmış. O görüntüler canlandı gözümde. Baş tacizci bu soğukta rengarenk eşofman takımıyla dolaşan bir İran'lı. Kendimizi rahatlatmak için süper bir yol. Turist turisti taciz ederse sorun olmaz hem. Kadınların saçlarının gözükmesi yasak olan ülkeden gelen birinin ; alkolünde etkisiyle , avrupadan gelmiş ve onlara göre ahlaksız kadınları taciz etmesi kadar doğal ne olabilir. Hadi canım kimi kandırıyorsunuz siz. Oradaki diğerleri Türk değilmiydi.

Muhafazakarlaştığı iddia edilen topluma bakın hele. Erkekliğimden utandım yine düşünürken bile. Ben böyle bir zihniyetin olduğu yerde yaşamak istemiyorum ( Ben piyano çalmıyorum ve özenle büyüttüğüm göbeğimde kaşınır arada ). Avustralya'ya gitmek istiyorum kesin. Köpek balıkları , timsahlar , dingolar ( vahşi köpek ) varmış. Olsun varsın , sizden tehlikeli değiller insan müsvetteleri !!

Benim sevgilim Televizyon seyretmez. Benim zorumla "Heroes" bağımlısı oldu o kadar. Nadiren beraber TV seyrederken de en zevk aldığımız şey reklamları seyretmek. Evet reklamları. Küçük çocuklar gibi , hareketli ve akan görüntülere dalıp gidiyoruz. Reklamlardaki gizli mesajları keşfedip bir yandan kamera çekim açılarına dikkat ediyoruz. Aynı anda keşfettiğimiz detaylarda mutlu oluyoruz.Gülüyoruz.

TV seyretmemekte çok haklı. Olup bitenden haberdar olmak üzülmekten başka neye yarıyor ki. Mesaj bombardımanına maruz kalıp beynimiz süngere dönüyor sadece. Hem duyarlı insanlar etkileniyor , görüp duyduklarından.

Bende kör gözün parmağına , yılbaşı hediyesi olarak kendisine NTV 'nin 2007 Almanığını aldım. Fotoğraflarla 2007 e damgasını vurmuş olayları anlatan zevkli bir kitap. Sevgilim haberlerden uzak dururken benim yaptığıma bakın hele. Ama en azından o anın hararetinden ve tartışmalarından uzak ve mümkün olduğunca objektif olabildiğine inandığım için aldım bu kitabı.

Kötü haberleri geçip , bilim , teknoloji , hayvanlar dünyası ( maymunudur , tapiridir , sincabıdır ) hakkındaki haberleri okumasını salık verdim etkilenmemesi adına. Umarım üzülmesine sebep olmamamışımdır.

Uzun zamandır sinemaya gitmiyorum ben.Sesli sinemaya geçildiğinden beri. Buna bir son vermeye karar verdim ve merakla , "Will Smith" in "I am a Legend" filmini beklemeye koyuldum. Bu ay içerisinde vizyona giriyor. Hem konusu enteresan hemde oynayan "Will Smith".

Tüm arkadaşlarım metal ve rock sever olduğu için , R&B ve Pop dinliyorum diye benimle kafa bulduklarında , az savunmadım şu köftöhoru.Metalci dostlarımın " - Sen git Get Jiggy With It i - dinle. hihohoho" aşağalamalarına karşı , "o benim zenci kardeşim, heyy bro gimme five" diye korudum onu gözüm gibi. Allahtan iyi işler çıkartıyorda utandırıyor onları. Abartıp "bende zenci olmak isterdim" dediğim de olmuştur hani. Adamlar "müzikte" başarılı , "sporda" başarılı , "sex" desen bir fenomenler ve kompleks sebebiler :)

Neyse yazıyı yazdığım saat gece yarısını çoktan geçip 01.25 i bulunca yazının gitgide muzırlaşmasından korktum son cümlemden sonra. Şimdi bu yazının yalnızlıkla ne ilgisi var diyeceksiniz. Eh ben bütün bunları elektrikler kesikken ve yalnız başıma düşündümde.Öyle bir alakası var. Teknolojiden uzak kalmak iyi oluyor arada sırada. Beynim çamaşır makinesi gibi çalışıp , ondan bundan kesip yapıştırıp kolaj yapıp kusuyor biriktirdiğini.

Tüm yukardakiler 2 saatlik sessizlik ve yalnızlığın sonucu. Ya kesinti 3 saat sürseydi....

Kaybetme Korkusu

2007-12-13T02:59:00.000-08:00

Edward Norton 'un oynadığı " 25 th Hour" , "25 nci Saat" filmini seyrettinizmi bilmiyorum. "Fight Club" filminden sevip tanıdığımız Edward Norton'un "Monty Brogan" karakterini oldukça başarılı canlandırdığı ve Spike Lee 'nin yönettiği 2003 yapımı bu filmden ve özellikle bir sahnesinden bahsetmek istiyorum.

"Monty Brogan" kolay para peşinde koşarken yakayı ele vermiş ve 7 sene hapse mahkum edilmiştir. Hapise girmeden evvel en yakın 2 arkadaşı ve kız arkadaşıyla bir veda gecesi geçirmek ister. Bu esnada hayatını ve olanları tekrar gözden geçirir. Olaylar olmadık yerlere gider ve tahmin edemiyeceğiniz sonuçlara bağlanır. Ama tüm film içerisinde bir sahne vardır ki ...

Babasıyla vedalaşmaya giden "Monty" tuvalete gider ve aynada " Fuck you" yazısını görür. Aslında hallice bir küfür olan bu söz sinemalarımızda genelde "kahrol" olarak çevrilmektedir. Monty bu küfürü bolca kullanarak hayatındaki ve çevresindeki herkesi , aynada kendi kendine kalaylar. Babası , sevgilisi , arkadaşları , taksi şöförleri , cam siliciler , polisler, koreliler, portorikolular , italyanlar , ruslar , gayler, suratını gerdirmiş ev kadınları herkes nasibini alır. Tüm şehrin yıkılıp , yanıp sular altında kalmasını diler. Amaaa....

Final cümlesi çok önemlidir. Kendine , tüm bunlara sahip olduğu halde değerini bilmeyip kızdığı için küfür eder.

Eh bu kadar anlattıktan sonra link vermeden olmaz :

http://www.youtube.com/watch?v=5Za2k5wA3sk

Kaybetmek korkusu insanı öfkeye ve sonrasında pişmanlığa götürür genelde. İnsan sahip olduklarını kaybetmekle yüzyüze geldiğinde önce başkalarını suçlar ancak sonrasında kendini yargılamaya başlar. Nerede yalnış yaptığını anlamaya çalışır. Muhasebesini yaparken tüm başından geçenlerin , belkide kendine ilk defa itiraf eder görmezlikten geldiklerini.

Şimdi sizde kendinizi "Monty Morgan" yerine koyun. Bu akşam son geceniz ve yarın sizi 7 yıl boyunca çıkmamak üzere hapise koyacaklar. Etrafınıza bir bakın. Yakındığınız ve şikayet ettiğiniz şeyler bile size özleyeceğiniz detaylar olarak gelmez mi.

Benimde milatlarım vardır böyle. Sediğim ve kaybetmekten korktuğum insanlar içinde bu yargılamayı yaparım içimde. Yaptıklarımın sorumluluğunu almayı böyle öğrendim ben. Yapmamam gerekenleride böyle keşfettim çoğu zaman.

Yine bir "Monty Morgan"'ım ben. Yine eşikte. Küfretme ve kızma kısmını çoktan geçtim....

Korkmak Üzerine Bir Tespit

2007-12-07T00:19:00.000-08:00

İnsanlar neden kalabalık mekanlarda kendilerini daha iyi hisseder ? Ben oldum olası sevemedim kalabalığı. Üstüme üstüme geliyorlarmış gibi hissederim. Örneğin İstiklal Caddesinde sıradan bir Cumartesi gecesinde ; azgın bir nehir gibi hareket eden insan selinden ayrışmak için , paralel ve tenha ara sokakları arşınlamışımdır çoğu zaman.

Hiç futbol maçına gitmedim mesela , hiçbir mitinge yada yürüyüşe katılmadım. Belediye otobüsü kalabalıksa , bir sonrakini bekledim hep. Hem 70 lerin ortasında doğmuştum ben. "Aman" diyordu ailem " kalabaklıklara sakın girme". Haklıydılar. 1 Mayıs'ın hatıraları daha tazeydi belkide.

Gittiğim yerlerde tenhalığı tercih ettim genelde. Müzik sesinin konuştuklarımı bastırmayacak seviyede olduğu , kalabalığın uğultusu olmadan dost muhabbeti sürdürebileceğim yerler oldu buraları. Salaş olsun lüks olsun fark etmezdi. Çok keşfedilmemiş olsundu bana yeterdi.

Birazda popülizmin etkisiyle , insanlar neredeyse sırt sırta oldukları , birbirlerinin nefeslerini enselerinde hissettikleri yerlere gitmekten hoşlanıyorlar oysa. Etrafımıza fark etmeden çizdiğimiz güvenlik mesafesinin defalarca ihlal edildiği yerlere. Burnumun dibinde bir adam. Bir diğeri sürtünerek geçiyor yanımdan elinde bardaklarla. 1 metre ötemde konuşulanlar kulağımda. Sahnedeki sanatçı bas bas bağırırken bende konsantire hak getire. Aman ne eğlence

Dün akşam bunun tam tersi bir vaziyetin nasıl hissettirdiğinin yeniden farkına vardım ama. Sevgilimle beraber bir kahve içip , sohbet edebileceğimiz bir mekan aranırken , daha evvel bir kaç kez gittiğim ve genelde sakinliği yüzünden tercih ettiğim bir cafenin önünde durduk. İçeri penceresinden baktığımızda kimse yoktu garsonlardan başka. Enteresan bir şekilde ikimizde girmek istemedik bu mekana.

Sonrasında aklıma şu lüks mağazalar geldi. Hani insanların girmekten bile çekindikleri , fiyatların astronomik olduğu mağazalar. Fiyatlarının uçukluğundan mı bilinmez yoksa konsept itibariyle ben herkese hitap etmiyorum diye bas bas bağıran imajından mıdır , bu mağazalar da hep tenhadır. İçeri girdiğinizde sizin yaptıklarınızı çaktırmadan dikkatle takip eden satış elemanları dışında kimse yoktur. Kendinizi birden tedirgin hissedersiniz ve bir an evvel çıkmak istersiniz oradan.

Bir düğüne , bir davete , bir toplantıya davet edildiniz diyelim. Salonun kapısından içeri girdiniz ve bir baktınız ki , ilk gelen sizsiniz. Tüm masa ve sandalyeler bomboş. Hissiyatınız ne olur. İçinizi garip bir tedirginlik kaplamaz mı ? Hemen saatinizi kontrol edersiniz acaba ilerimi diye. Doğru yer olup olmadığı konusunda şüphe duyarsınız. Hepsinden emin olduktan sonra ilk oturduğunuz yer neresidir ? Salonun kapısını net bir şekilde görebileceğiniz bir yer mi yoksa :)

Kalabalıklar ne kadar tedirgin ediciyse , yalnızlıkta bir o kadar tedirgin edici ve korkutucu aslında. Tıpkı klostrofobi - Agorafobi karşıtlığı gibi aynı kapıya çıkıyor, korkuya. Kalabalıklardan kaçıp , yalnız olmaktan korkuyoruz. Issızlık bize göre değil. Benim gibi birine göre bile.

Yalnızlık üzerine...

2007-11-14T01:40:00.000-08:00

sağda solda "yalnızlık" üzerine bulduğum yazılar, şiirler, şarkı sözleri vs...
listeyi gelin hep beraber uzatalım ;) mesela deyim hiç bulamadım ben

*nescafe bile üçü bir arada ama ben yalnızım

*bazi
kendim
bile
kendime
kalabalik
geliyorum
(metin ustundag)

*"yalnizligi soruyorlar; yalnizlik,
bir ovanin duz olusu gibi bir sey" (cemal sureya)

* yalnızlık ömür boyu - MFO

*yüzyıllık yalnızlık - gabriel garcia marquez

*yalnızlık senfonisi - Sezen Aksu

*yalnızlık paylaşılmaz..paylaşılınca yalnızlık olmaz

* So lonely - police
So lonely, so lonely, so lonely, so lonely
So lonely, so lonely, so lonely
So lonely, so lonely, so lonely
So lonely, so lonely

So lonely, so lonely, so lonely, so lonely
So lonely, so lonely, so lonely

I feel so lonely...

*"yanimda kimse olmadigindan degil yalnizligim, yalniz oldugumu soyleyebilecegim kimse olmadigi icin yalnizim ben."
(ahmet altan)

*bir özdemir asaf şiiri:
ı
Yalnız kaldınız sanırsınız,
Biliyorum.
Yalnız bırakılmışsınız,
Biliyorum.
Ötesi yok.
ıı
Ötesi var!
Yalnızlık
Müziğin bile seni dinlemesidir.
Yalnızlık
İnsanın kendine mektup yazması
Ve dönüp-dönüp onu okuması
Yalnızlığın da ötesidir.''

*"her insan, kendi olmasi kar$iliginda topluma bir bedel öder. az ya da çok, ama mutlaka bir bedel. Kimse bedelsiz kendi olamaz. bu bedel çogu kez yalnizliktir". (murathan mungan)

*yalnızlık: öyle içimize işlemiştir, bize öyle içten dokunur ki, o anda orada olan, bizimle olan, olmak isteyen; bizim de istediğimiz birinden, bize birini-bir başkasını- bulmasını isteriz.

*yalnızlık, en içimizdedir. (oruç arıoba)

*bir bedri rahmi eyuboglu siiri:
yalnızlığın kadarsın
yalnızlığın mis kokmalı
yalnızlık dediğin büyük bir zindan
dünyanın en kalabalık zindanı
dinden imandan çıkarır
ama öyle bir adam eder ki insanı

*"...
yapışır yalnızlık denilen şey insanın üzerine..bir koku gibi siner..kalçanda bir doğum lekesi gibi..onunla mı doğmuşsundur nedir?
uluorta görünmez tabii..saklarsın, gizlersin..ama sen bilirsin, taa derinlerde hissedersin..
bazen gitti, bitti zannedersin, salak gibi sevinirsin..bir yerde bir gece aniden dikiliverir karşına.."ben hiç gitmedim ki hep seninleydim" der..sarı dişleriyle pis pis gülümser..
oradan oraya, bir hayattan ötekine, kendinle birlikte taşırsın onu..
seni sarıp sarmalayan bir ailenin, güvendiğin insanların ya da çok sevdiğin bir adamın varlığı durumu değiştirmez..
aşk biraz hafifletir belki..
ama yok etmez..
edemez..." (ayşe arman)

*Living On My Own
Sometimes I feel I'm gonna break down and cry
Nowhere to go, nothing to do with my time
I get lonely, so lonely, living on my own.
Freddie Mercury

*sunay akin
Yalnızlık
Şemsiye yapımcıları
Islanmaktan
Tek kişiyi koruyacak genişlikte
Kesince kumaşları
Yağmur değil
Yalnızlıktır yağan
Daha da hüzünlendirir her gece
Kentin sokaklarını
Bekçinin nefesiyle
Düdüğün içinde dönen
Nohut taneciğinin
Yalnızlığı
Ne çok sevinirim bilseniz
Bir yılan
Mezarıma girer de
Göğüs kafesimin kemikleri içinde
Kış uykusuna
Yatarsa

*ekşi sözlük:
yalnızım, yalnızsın, yalnız...
ne kadar çekersem çekeyim, bu fiil hep birinci tekil kişi olarak kalıyor.

* "yasamak zorunda olduğum beraberliğim". (Zuhal Olcay)

* "yalnızlık bile, başka insanların varlığı bilindikçe bir anlama kavuşuyor." (edip cansever)

*aynı zamanda '' herkese ve hiç kimseye '' konuşmaktır. (friedrich nietzsche)

*hapşurunca, "çok yaşa" diyen olmamasıdır. (Ekşi şözlük)

*Ağlamadık sokak köşe kalmadı
Yalnızım dostlarım yalnızım yalnız...
Tutun kollarımdan düşerim şimdi
Yalnızım dostlarım yalnızım yalnız. (IBO)

AŞK

2007-11-13T16:05:00.000-08:00

Mor çiçekler açar bazen içimde. Itır kokuludur. Görüntüsü çok çekicidir ama kokladığında insanın ciğerlerinden kan gelene kadar öksürtebilir. İnce , ışıksız ve dar koridorlarında büyür ruhumun. Ne adı vardır nede sanı. Hiçbir ansiklopedide geçmez, yarışma programlarının kazık sorusu değildir latince adı. O yaklaşmakta olan kışın habercisidir. Buz kestiğinde ruhum hayatta kalan tek onlardır ve dilimin zehiri kustuğum tüm nefret buradan gelir.

Yalnızlıktan , umutsuzluktan , karamsarlıktan beslenir , kök salar. Sevgisizliği , samimiyetsizliği ve kendini korumacılığı nimetten sayan aklın, vücuda giydirdiği zırhın altında , o soğuk karanlıkta parladıkça parlar mor yaprakları. Akşam sefasının yaz akşamlarında coşması gibi coştukta çoşar. Onu besleyen güzel sözler değil , kibirdir. Aslında narsist ruhun kendini aşağılarken yüceltmesidir egosunu gizliden gizliye.

Ve bir gün gelir içimde imparatorluğunu kurmuş saltanatını süren ve heryeri arsız bir sarmaşık gibi kaplamış bu çiçekler içimin yarılmasıyla söner. Kuru birer çalıya dönüşür ve topak olur uçuşur rüzgarda. Bir çölün sessizliği kalır geriye. Tek renktir herşey. Sarının tonlarında herşey soluktur. İçimde yanan ateş , akşamları buz keser. Kalbimin kayalar gibi yavaş yavaş ufalandığını hissederim taki tuz tanesinden ufak kum tanelerine dönünceye kadar.

Dev binalar inşa ederim içimde. Görkemli uzun sütunlu bol basamaklı ihtişamlı binalar. Medeniyeti kendisinin getirdiğini iddia eden Roma kadar mağrur ve gururlu. Dünyanın merkezi burasıdır sanki ve diğerleri bir hiçtir. Herşeyin en iyisini bildiğini iddia edecek kadar zevzek. Mermer kadar katı ve ifadesiz. Bencillik babil kulesi gibi yükselirde arşı deldiğini hissettiği anda depremlerle yok olur bu sahte ihtişam.

Hiçmi değişmez bu makus kader. Yok mudur başka çaresi kimyasallarla beynini doldurup 6 ay boyunca yalancı mutluluklarla avunmaktan başka.

Var elbet ;

İşte şimdi bahar zamanı. Dışarıda yağan yağmura , yüzümü yırtarcasına gelip geçen ayaza rağmen bahar zamanı.

Herşeyi iyileştirip her şeyi tamir edebilir. Ne mor çiçeklerin köklerini bırakır , ne çölün ateşiyle yakan ateşi ne de donduran soğuğu. Bencillik mabedlerini ve yalnızlık kulelerini yıkar , bahara çevirir her yeri ve herşeyi. Gördüğünü güzel görür , sözlerini arap şairlerin mısralarından daha süslü seçersin. Yaşamayı belki ilk defa bu kadar çok seversin.

Bundan böyle yapamayacağını düşündüğün herşeyi yaptırdığı gibi ancak aşk yazdırabilir bu cümleleri. Belki en güzel yansımadır sonsuz olandan bize geçen bu haslet. Belkide tek çaresidir yalnız ruhların. Yanmak ve erimek , donmak ve kaskatı olmak. Olgunlaşmak. En güzel çağında birini sadece "O" olduğu için sevmek. Aşık olmak

KIŞ GELDİ

2007-11-05T00:29:00.000-08:00

Kış geldi şehire. Yağmur çok yoğun olmasa da kararlı bir biçimde yağmaya devam ediyor sabahtan beri. Sokakta yürürken artık ağzımdan sadece sigaramın dumanı savrulmuyor. Nefesim de buhar olup kayboluyor rüzgarda hemen. Bulutların açılıp güneşin yüzünü bize göstermeye hiç niyeti yok belli. Bir kaç gün daha gidecek bu böyle. Kış gerçekten geldi.

Oldum olası çok sevmedim ben kışı. Ne yağmuru ne de karı. Ben bahar insanıyım. Farketmez ister ilk isterse son olsun. Ne üşüdüğüm ne terlediğim zamanları seviyorum. Herşeyde olduğu gibi ortalama olduğu zaman seviyorum iklimi. Uçlarda dolaşmaya hiç niyetim yok. Ne sıcakla aram var ne soğukla.

Sanırım bu çocukluğumdan beri günlük olarak uzun yol katetmemle ilgili. İlkokulu bitirir bitirmez Fatih - Üsküdar , üniversitede ise Fatih - Kadıköy arasında uzun yolculuklarım böyle hissetmemin sebebi.

Hele ortaokulda Doğancı'lardan Üsküdar meydanına kadar sırtımda okul elimde beden çantası diğer elimde ise şemsiye ıslanmadan yürümeye çalışma çabasını hatırlıyorumda... Ama bundan beteri yağmuru yemiş pamuklu pantolonun otobüste vücut sıcaklığımla kuruken adeta soba gibi tütmesi ve o kötü kokusu.

Yağmurda ve karda İstanbul'un trafik çilesini hiç katmıyorum. İnsanların nefesiyle oksijenin tükenme noktasına geldiği ve camlarından buhar nedeniyle hiçbirşey görmeden yolculuk ettiğiniz otobüste , trafikte saatlerce beklemek. Allahım beni bundan kurtardığın için binlerce şükür ediyorum sana. Ama bir kere kazınmış işte hafızaya. Şimdi evimle işyerim arası oldukça yakın olduğu için kendimi bu şehrin sonradan şansı dönmüşlerinden ilan ediyorum kendimi.

Halbuki kış böyle birşey midir yahu ?. Bize tasvir edilen hep sıcak bir yuvada , soba başında şen kahkahaların atıldığı , kestane kebap yapıldığı , aile saadetinin yaşandığı zaman değil midir?

Hatta dışarıda karın yağışını seyrederken pencere kenarından , içerisi sıcacık bir cafede güzel müzik eşliğinde sevgiliyle şarabını yudumlamaktır. Issız ve ıslak bir yolda dökülmüş yaprakların üzerinde, yağmurda el ele yapılan bir yürüyüştür.

Evsizleri , sokak çocuklarını , düşkünleri hiç saymıyorum. Onların kışı sevdiğini hiç sanmıyorum. Soğuk taş üzerinde , bir atm makinası içinde , parkta , bankta yada metruk bir binada ısınmaya çalışarak , bir yandan soğuğu unutmak için alkol yada uyuşturucu alarak uyumak hiç zevkli olmasa gerek. Dolayısıyla biz şanslıların aslında şikayet etmeye çok hakkı yok

Ama ne yapayım. Ben kış mevsimini sevmiyorum. Tek müsebbibi bu şehir ve bana bıraktığı kötü hatıralar. Belki başka bir şehirde severim ve hatta özlerim bile kışı. Ben bahar insanıyım dediğim gibi. Herşeyde olduğu gibi ortalama....

Gece ve Şehir

2007-10-08T11:13:00.000-07:00

Gece bir sis gibi çöker tüm şehire. Ayırmaz ne zengini ne yoksulu. Herkes nasibini alır. Tüm pisliklerini örter gündüz koşturmacısının. Şehrin ritmi değişmeye başlar. Sesler değişir. İnsanlar değişir. hayatlar değişir ve şehir ikincisi mesaisine başlarken hiç durmak bilmeyen vardiyasında , yeni bir oyun sergilenmeye başlar bu şehrin sokaklarında. Hırsızı , iti , uğursuzu değildir sadece orta yere dökülen. Senin , benim görmezden geldiğimiz ne varsa çıkar ortaya medcezirin kıyıya bıraktıkları gibi.

Fatihte'ki o manzaralı terastan seyrederken Eminönü'nü , Galata'yı , Karaköy'ü , inci bir gerdanlık gibi uzanırdı Salacak sahilindeki sokak lambaları. Gözlerimi kapayıp dinlerdim şehri geceleri. Boğazdan geçen geminin sesi , Galata köprüsündeki kötü sesli şarkıcının nağmeleri , Taksimde'ki pezevenkin haykırışı , yanındaki hayat kadınının şuh kahkahası, otomobil klasksyonları birbirine karışır , uğultu gibi gelirdi kulağıma. Ben şehir olurdum. Şehirle bütünleşir herşeyi duyan olurdum. Haykırışımla beraber tüm şehir susacak , çıt çıkmayacak tam bir sukunet olacağını hayal ederdim.

Olmazdı. Haykırmadım hiç. Gecenin uğultusunu kendimi yaren edinip , ürpermeden oturmak için kolları bağlardım önümde. Az evvel söndürdüğüm sigara izmaritinden hala duman çıkarken ısıl ısıl , içimden bir tane daha yakmak gelirdi. Yalnızlığın en iyi arkadaşıda sigaraymış. Kendini zehirlediğimi bile bile, bana zevk veren bir zaafa teslim olmak. Kimin umurunda. Uzun yaşamak isteyen kim hem. Ah birde çay olsa yanında. O saatte mutfakta inbir ses çıkartıpta uyandırmamak gerek ahaliyi.

Uyuyan aşığa bakmak gibidir şehri gece seyretmek. Hesaplaşırsınız onunla. Bir yandan eliniz saçına gider sevgi dolu bir okşayış için. Öteki taraftan sizden götürdüklerini düşünür, derin bir nefes verirsiniz oflayarak. Tüm o beyninizde dönenlerden sonra "değer ama" diye bağlarsınız sonunu. Sevginiz ağır basar.

Ben şehir olurum gecenin sessizliğinde. İçimde geceye ait karanlık ve tüm arsız duygularımla. Ben şehir olduğumda yaşadığımı hissederim.

KIŞ GÜNÜ

2007-09-28T04:38:00.000-07:00

Kendimi en yalnız hissettiğim zaman kış aylarına denk gelir. Akşam hava erken kararır. Saat 5 gibi insanların eve dönüş telaşları başlar. Saat 6 da karanlık çökmüştür bile. Oysaki yaz öYlemi ya. 6 da sokağa çıkılırda hayat yeni başlar. Cıvıl cıvıldır sokaklar. Akşam yemeğine daha çok vardır. Adımlar acelesiz , yüzlerde rahatlık.

İşten çıktığımda durağa kadar yürürüm o soğuk kış günleri. Yol uzundur. Başımı öne eğerek ilerlerken sert rüzgara karşı , bir yandan düşmemek için ileriye kaçak bakışlar atarım. Yağdığı zaman daha da kötü. Birde şemsiye ile uğraş dur. Katlanır , ters döner. İnsanı korumaktan çok başına bela olur.

Durakta bekleyen kalabalık üşümüş. Kimbilir kaç dakikadır ordalar. Kimisi üst geçitin altına girmiş iyice. Her an yağdı yağacak havanın süprizinden korunmak için. Biri atkısını suratına kadar çekmiş. Nefesinin suratını ısıtması için. Komik gözüküyor ama. Oldu olacak birde kulaklık taksaymış ilkokul bebeleri gibi. Az ileride bir genç yerinde zıplıyor. Soğuğun en kötü tarafı bu , insanın tuvaletini getirmesi. Belkide sırf ısınmak için zıplıyordur kim bilir.

Bense yola bakarım dikkatli. Sanki gözcü bir gemicinin direğe çıkmış , kara görebilmek için verdiği uğraş gibi. Gelen otobüsü ilk gören olup binme hazırlığı için hareketlendiğimde , diğerlerinin beni görerek harekete geçmesi güldürür beni. Bazen bunu otobüs gelmediği halde bilerek yaparım. İnsanların gözündeki anlık telaşı görmek çok zevklidir.

Zaman ilerledikçe duraktaki durum vahimleşir ama. Soğuk ayaklardan başlayarak vücuda yayılmaya başlamıştır. Devamlı yola bakmaktan bir süre sonra arabaların farları gözlerimi alır. Yanımdan geçip giderken çıkarttıkları motor sesleri kulaklarımı tırmalamaya başlar. Bekleme yerini garip bir endişeye ve hatta hüzüne terk eder. Bende atkımı biraz daha yukarı kaldırırım. İnsanın nefesiyle ısınması hiçte fena fikir değilmiş aslında.

Böylesi anlarda kendimi deniz böcekleri gibi hissederim. Şeytan minaresi gibi. Hani kulağınıza dayadığınızda , denizin sesini duyasınız ya. İşte onlardan. Kendi kabuğu içine gömülmüş. Dışarıdan geleceklere karşı korunaklı ve ölü gibi durduğu yerde sabit. Az sonra kendini güvende hissettiğinde , ayakları kabuktan dışarı çıkacak ve pıtır pıtır yürüyecek.

Ve otobüs gelir..... Camları insan nefesiyle buhar tutmuş , havasız , kalabalık , herkesin birbiriyle akraba olduğu otobüsü anlatıp ne canınızı sıkmak isterim , ne de kendi canımı.

Son duraktan eve yürümek başlı başına yalnızlık hissidir ama. O otoyolun karmaşasından uzak. Kendi ayak seslerimi duyabildiğim , toplu konutlar olarak inşa edilmiş bir tanesi bir köy kadar hane alan dev blokların arasından yürümek. Ateşböcekleri gibi düzensiz yanan evlerin lambaları.

Dışardan bakıldığında ne kadar huzurludur o evlerin ışıkları. İçeride kim bilir neler oluyor bilinmez ama ben sıcak bir yuva düşünürüm hep. O lahana gibi gibi giyindiğimiz kat kat elbislerinden sıyrılmış insanlar , huzurlu bir biçimde oturuyorlar. Ayaklarını uzatmış bir erkek yemekten sonra ilk sigarasını yakmış , televizyon izliyor. Kadın bulaşıkları makineye yerleştirmiş elini havluya ovuşturarak gelirken , ders kitaplarını az evvel yemek yenen masaya yaymış ufaklık ders çalışmaya hazırlanıyor.

Böyle midir ? Allah bilir. Belkide içeride birileri kavga ediyor , yas tututor , intihara hazırlanıyor. Bana ne. Ben istediğimi düşünürüm. Alt katlardan gelen tabak çanak sesleri. Az sonra bende sizlerden biri olacağım bekleyin. Şimdi yalnızım olabilirim ama .....

Anahtarlığımla içeri girdiğimde , az evvel düşündüklerimin hepsi beynimden silinmiş , başka bir rolle giriyorum eve ve hayata. İşten gelen yorgun oğul. Biraz sonra yemeğimi yiyeceğim. Üç hoş beşten sonra kendi odama çekileceğim. Ya bilgisayarda oyalanacağım , ya da TV da anlamsızca zap yapıp güzel birşeyler yakalamaya çalışacağım. Olurda içimden gelirse okurum belki.

Zorunlu yalnızlıktan , gönüllü yalnızlığa geçişteki o kısa süre. Aile ile yenen bir yemek. Gün içinde olanları anlatmak, Annemden dedikoduları dinlemek , babamla tatlı sert atışmalarımız. Aile olmanın tadını çıkartmak. Kuracağın aile ilgili konuşurken hayal kurmak. Bende sizden biriyim işte

Sokakta ki yalnızlar düşünsün ....

BİR YALNIZDAN

2007-09-28T02:01:00.000-07:00

"Sıradan bir yalnızlık benimkisi...
Kiminkinden farkı var?...
Kelimelerden cümle kurma yeteneğim,
benim yalnızlığımı sadece belgelenmiş bir "anı" yapar..."
Zeki Kayahan COŞKUN
Doğadan kopuk yaşayan ve bu yaşadığını lüks sanan modern insan, kentli olmanın tüm zorluklarını sırtında taşıyor, yüzünde fırtınalı ruhunun yansımasıyla çevreye yapay sevgiler dağıtarak tüketiyordu ömrünü. Herkes, hemen her gün bir şeylerden şikayet ediyor; gördüğü, iletişim içinde olduğu her şeye, her varlığa karşı tatmin olmaz bir beklentiler zinciriyle yaklaşıyor, umduğunun bir dirhem eksiğini bulduğunda ise hemen söylenmeye başlıyordu. Her şey bozuk, her şey eksik, her şey kötüydü sanki. Hep bir suçlu aranıyor ve en sonunda "dünya" günah keçisi ilan ediliyordu. Tüm dünya, onlar, dışarıdakiler... Herkese göre, kendisi dışındaki herkes... Yirmi yaşına kadar dünyayı değiştirme yeminleri edenler, yirmi beş yaşına geldiğinde dünya onları değiştirmiş oluyordu.
Yolda, otobüste, metroda, tiyatroda, sinemada, alışveriş merkezlerinde, cafelerde, barlarda, kitabevlerinde, her yerde insan yüzlerini inceler olmuştu artık. İlgi alanları cep telefonları, markalı jeanleri, internet geyikleriyle sınırlı liseli ergenlerin yüzlerinde "ben her şeyi bilirim ve hepinizden akıllıyım" diye bağırıyordu sivilceleri. Şu yaşlarına kadar ne çok acı çekmiş ve hiç anlaşılmamıştılar. Oysa bilmemenin hafifliğini armağan etmişti bu çağ onlara; farketmeden ve unutarak yaşamanın kolaylığını.
Her çağda ve dünyanın her yerinde asi olmaya and içmiş üniversite gençliği, şimdilerde rastalı saçları, yüzünün ve vücudunun değişik yerlerindeki peercingleriyle aykırılığını gözüne gözüne sokuyordu toplumun ve sürüden ayrı yaşamanın tadını dört beş yıl da olsa doya doya alıyordu. Her zaman sevmişti üniversite öğrencilerini. Yine seviyor muydu, 80'lerde okuldan alınıp işkenceye götürülenlerin, kendi özel otomobilleriyle, özel okullarına giden çocuklarını?...
Ve kendi yaşıtlarının yüzlerinde ortada kalmışlığın, ne yapacağını bilmezliğini okuyordu hep. Onlar, ezilmiş, bastırılmış, okuyamamış ebeveynlerin, dışına çıkamadıkları kalıpları ve "bari sen yaşa" pohpohlamalarıyla büyütülmüş; ne gerçekten özgür, ne gerçekten tutsak olmuş bir ara kuşaktı. Onlar, kahramanlarla büyüyen ama artık kahramansız kalan bir neslin son çocuklarıydı.
Bu nedenle biliyordu ki, içini kemiren bunca yalnızlık, sadece ona özgü değildi. Tüm şehir yalnızdı artık. Genciyle yaşlısıyla, kadınıyla erkeğiyle tüm şehir... Onunki sadece belgelenmiş bir anıydı o kadar...

ŞEHRİN YALNIZLIĞI

2007-09-28T00:24:00.000-07:00

Şehrin Yalnızlığı,

Arkadaşlarıyla sokakta doyasıya oyun oynayamayan bir çocuğun buruk gülümseyişinde saklı bazen..

Bazen acımasız bir şehrin amansız koşullarına karşı koymaya çalışan bir ” evsiz” in “bende varım ve varolacağım” diyen keskin bakışlarında..

Aşkına hiç karşılık bulamayacak olan ama evinin yanıbaşında o gizli sevdiğine “sessiz serenat” yapmaktan da hiç vazgeçmeyecek platonik bir aşığın hüzünlü notalarında...

Onları görmezden gelircesine yanıbaşlarından gelip geçerken biz, ezgileriyle bizlere seslenen sokak çalgıcılarının melodilerinde gizli..

Bazense yalnızlığını ve hüznünü başkalarını güldürerek unutmaya çalışan bir palyaçonun boyalı yüzünde..

Mutluluğun resmini çizmek için çabalayan bir ressamın fırça darbelerinde saklı bazen..

Şehrin Yalnızlığı,

Kalabalıklar içine doğan, -ama yaşamımız boyunca bize refakat edecek tek duygunun “yalnızlık” olduğunu bilmeyen- bir bebeğin ilk haykırışında gizli..

Ya da sokakta bir bankta oturup “geçmişte yaşamından ne çok insan geçtiğini” düşünen yapayalnız bir yaşlının yüzündeki derin çizgilerde..

Bazen de ergenliğin eşiğinde herkesten farklı olduğunu düşünen ve kendini sorgulayan bir gencin somurtkan yüz ifadesinde..

Şehrin Yalnızlığı,

Hergün yeni bir umutla hayata bağlanan ve sessiz çığlıklar attıkça sesizlikleri bir kat daha artanların cılız ışıklı hanelerinde gizli..

Don Kişot’ lari yel değirmenlerine yenilmiş olsa da savaşmaktan hiç vazgeçmeyen Dülsinya’ ların hüzünlü yüreklerinde..

Ya da bir başkasının yardımı olmadan kaldırıma çıkma olanağı bile sağlanmayanların yani “engellenenlerin” inatla vazgeçmedikleri yaşama sevinçlerinde saklı..

Şehrin Yalnızlığı,

Ömer Hayyam’ ın dizeleriyle tesselli bulan filozof şarapçıların -boş olsa da- uyurken bile ellerinden bırakmadıkları şarap şişelerinde gizli..

Bazen de, kendiyle boğuşmasını başkalarında çözmeye çalışan aristokrat bir yazarın kendi başınalığıyla kaldığı zamanlarda yazdığı satır aralarında..

Yalnız kalmamak adına arkadaş kolleksiyonu yapan “yalnızlık sendromlu” insanların bilinçaltlarının en ıssız köşelerinde gizli şehrin yalnızlığı..

Ve koskoca şehirlerin sosyal yaşamında kendilerine yer bulamamış metropol insanlarının, kendilerini ifade edebildikleri tek yer olan sanal dünyalarında..

Şehrin Yalnızlığı, denize nazır bile olsa kimsenin konaklamak istemediği üstü açık “sonsuz uyku hanelerinde” gizli..

Karıncaların bile kalabalık gruplar halinde hareket etmasinin ’kozmos’ da bir anlamı varken, uyurgezervari ve hep aynı döngü içerisinde hereket eden -tek derdi metroda ya da otobüste kendine bir yer bulmak olan- insan yığınlarında saklı..

Şehrin Yalnızlığı,

Kalabalıklar içerisindeki yalnızlarda
Ve yalnız kalabalıklarda gizli..

Sende ve bende..
Yani hepimizde,
İçimizde gizli..

Funda
26.09.2007

HATIRA - HAFIZA

2007-09-27T05:23:00.000-07:00

Işık dersini hatırlarsınız belki. Bir soru sormuştu hocamız."Fotoğraftan evvel ne var dı?" diye. Yapılan onca yanlış tahminden sonra doğru cevap şimdi adını hatırlayamadığım bir arkadaştan geldi : "Hatıralar".

İnsan ölüme en çok yaklaştığı anlardan sonra durumun ciddiyetini anlatmak için şu cümleyi kullanır. "Hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti" Film şeridi dediğimiz şey birbiri peşine sıralanmış kareler değil midir zaten. Hızlı oynatıldığında hareket hissi verir hani. Aslında görülen hayatımıza ait beynimize işlenmiş karelerdir.

İnsan beyni enteresan çalışır. İyi ve güzel hatıraları canlı tutarken kötüleri daha derinlere atarak unutmaya çalışır. Kendini korumanın en iyi mekanizmalarından biridir bu eylem. Tıpkı bizim fotoğraflara uyguladığımız gibi. İyi ve güzeli parlatıp cilalamak , kötüleri gömmek

Evinizin başköşesinde , büfede , fotoğraf albümlerinde ilk sayfalarda hangi fotoğraflar durur ?

Okulun kantininde sınav dönemi tüm sıkılmışlığınızla baktığınız bir karemi yoksa kepli mezuniyet fotoğrafımı. Eşinizle veya sevgilinizle kavga ettiğiniz bir anın hemen akabinde mahkeme duvarı gibi suratlarla poz verdiğiniz fotoğraf mı yoksa en mutlu anınıza ait olanı mı ? Bu örnekleri daha da fazlalaştırabiliriz.

Yaşadığımız ayrılıklardan sonra ne yaparız ? Eski sevgiliye / eşe ait fotoğrafların yeri neresidir ? Uzun zaman açılmayacak bir kutumu ?, çöp mü ? ya da ateş mi ? Şahsen ben geçmişimle barışmamı bazı fotoğrafları tekrar albümüme geri alarak yaşamıştım.

Şehrin yalnızlığı için fotoğraf çekerken aslında insanların sevmediği ve belkide hatırlamak istemediği anları daha çok karelediğimizin farkında mısınız ? Berduşlar, evsizler , yaşlılar , ara sokaklarda yaşamlar vs.

Ama belkide bir biçimde toplumun hafızasını canlandırmaya yarar çektiklerimiz. Unuttuğunuz ve unutmak istediğiniz , yolda yürürken görmezden geldiğiniz tüm bu insanları biz görüyoruz diye bağırırız. Olumsuzlukları görmezden gelme alışkanlığından kurtulurda , yüzleşip birşeyler yapma gereksinimi duyar fotoğraflarımızı görenler.

HEYECAN

2007-09-25T01:53:00.000-07:00

İşyerinden çıktığımda aklımda tek bir şey vardı. Fotoğraf çekmek ! Bütün günün stresini bu şekilde kusabilirdim ancak. Fotoğraf makinem kullanılmaya hazır bir silah gibi çantamda beklerken , sabırsızlanarak Hakan'la buluşacağımız yere doğru ilerliyordum.

İlk teklifim Hakan'a otogara gitmek oldu. Bana göre hüzünlü bir yerdir otogar. Sevdiklerinizi uğurladığınız , uzun hasretliklerin başlangıç noktasıdır. El sallarken gözyaşlarınızı gizlemek zorunda kaldığınız ve inadına sırıtmaya devam ettiğiniz , duygu ve insan karmaşasının hakim olduğu bir kaos yeri.

Gecenin 8 inde işten yeni gelmiş aç ve bilaç dostum Hakan ise bu fikrimi es geçtiğinde , kendimizi Sultanahmet'e götürecek tranvaya binmiştik bile. Hiç vazgeçemediğimiz bu mekanda belki olurda, Mevlana yılında bir sema gösterisi yakalarız umuduyla. Umduğumuz başımıza da geldi nitekim.

Çok sevdiğim Soğukçeşme sokaktan Gülhaneye doğru inerken sağ taraftaki eski Bizans Sarnıcı dikkatimi çekti. Açık olan pencerelerinden içeri doğru baktığımda , mum ışığıyla aydınlatılmış loş tarihi mekanı görünce , kuruverdim hemen tripodu. Ama kesmemişti işte. İçeri girip çekmeliydim. İçeriden gelen Arp sesi ve fotoğrafa dair içgüdülerim beni çağırıyordu.

Fazla zorlanmadan aldığım izinle şimdi restoran olarak kullanılan bu mekandan içeri girdiğimde sanki kırk yıllık müdavimi gibi , şaşırmaksızın ve kararlı bir biçimde müziğin geldiği yere gittim. Arp çalan hanımefendinin yanına doğru gidip , kısık bir sesle " Fotoğrafınızı çekebilir miyim? " diye sordum.

Hoş ve zarif bir şekilde karşılanmıştı teklifim. Hatta bununlada kalmayıp saçlarını açmıştı fotoğrafta iyi gözükmek adına bu hoş hanım. O anı mahvetmemeliydim. Modelin kafasının üstüne şamdan denk gelmemeliydi. Kompozisyonu iyi ayarlamalıydım. Elim düşük perde hızı dolayısıyla titrememeliydi. Tüm bildiklerimi ve öğrendiklerimi uygulamaya çalışıyordum aynı anda ve...

7 - 8 poz elle çekim yaptıktan sonra ise teşekkür edip çıktım oradan.

Çıktığımda Hakan'a "işte bu , işte bu" diyordum. Bu olan fotoğraf çekmekten aldığım hazdı. O an sadece fotoğrafa konsantire olup başka hiçbirşey düşünmemekti. Bu dünyadan kopmaktı. İyi bir fotoğrafın kokusunu alıp ,heyecanlanmak ve en doğru biçimde çekmek için hızlı düşünmekti. Orgazm gibi birşeydi deklanşöre basmak.

Peki ne oldu o fotoğraflar. Yandı ! İlford 400 asa siyah beyaz filmle az ışıkta tripodsuz çalışmıştım ilk defa ve becerememiştim. Bu ilk beceriksizliğim değildi elbette ama çok da üzülmedim doğrusu. Damağımda kalan o fotoğrafa ait tat, yanmamıştı çünkü. Fotoğraf çekerken heyecanlanmak çok güzeldi.

Bu işi öğreniyorum işte yavaş yavaş. Yakmamak üzere beni heyecanlandıran kareleri çekmek için. Filmli makine ile çalışmanın güzel yanıda bu zaten. Sonuçları elinize aldığınızda , güzel kareler için gol atmış bir futbolcunun sevincini yaşamak , çıkmamış kareler içinse üzülüp sonra size hissettirdiği ile avunmak.

AMAÇ

2007-09-24T04:55:00.000-07:00

Bu blogun amacı ;

- IFSAK 144 ncu dönem proje gurubunun yürüttüğü " Şehrin Yalnızlığı ve Yalnızları" konulu projede kullanılmak üzere ; gurup üyelerince yazılmış makale, şiir ve denemelerin toplandığı bir havuz vazifesi görmektir.